Gian Domenico Cancianini odes 3, 32

32. de malo Punico ode tricesima secunda

Audite malum et credite Posteri

Sit nominatum; discite atque

Sperionae saeva furta, damnum:

Damnum vel ipsi poenaque; sed boni

5

Et causa tandem. Me movet Euhius,

Thyrso et minatur, ni canorae

Haec citharae nova verba pangam.

Templum Bimatri religio vetus

Erexit oris Hesperiae arduum.

10

Non tale Thebae dedicarunt

Bis puero Semeles creato.

Delubro in illo vis Hederae sacro

Quam multa serpens, undique pampinis

Vvae videbantur rubentes

15

Et paries revirebat usque.

Altare magnum stans sine imagine

Cratera plenum munere Liberi

Auro e rigenti sustinebat

Magnifice, e variaque gemma.

20

Illic potentem Bassareum incolae

Bacchae colebant, quas Bromii furor

Sera per altos nocte lucos

Praecipiti exagitare cursu.

Evoe Liaee Bacche pater veni.

25

Evoe haud morare: nil sine te iuvat,

Tu solus Evoe Dythirambe

Tristiam subito repellis.

Sic dum vocabant Ignigenam vagae,

Sola ad relicta (nemine conscia

30

Evantinum) contendit aram

Speriona et patera recludit.

Ah siste Thyas, nec pigeat, manum.

Nefas moveri, pyxide surripit

Illinc rotunda, in qua Vnionum

35

Copia erat pretiosa clausa,

Vinum sacratum, sacrilega atque abit

Fert se ad sodales, vociferans. Adest

Evoe evoe adest ille evoe Agileus,

Nyctileus, Morychus, Thyoneus.

40

Pila illa pugno se atterat cava,

Dura ante Buxus fit modo mollior:

Pallore dempto, fulva, rubra.

Vis Elelei haec aperatur intus.

Lucente Luna, pectore turbido

45

Stupet puella, talia dum videt.

Tentasque frustra more sueto,

Vas aperit violenter ungue.

Excesa multum, stat series suis,

Distincta, sed non candida, cartulis.

50

Parvoque grano cuique adhaeret,

Ceu glacies, rutilans Iacchus.

Primum Pyropos: mox iuvenis, quod est,

Heu certa, credit, dat lacrymas silens!

Iacitque nuper sic amatos

55

Moesta solo, et trepidans, Lapillos.

Omnes in aedem iam Ogygii simul

Laete revertunt, praeter eam: foris

Extat, moranti vox ad aures

Ista venit timidas ad aras.

60

Laesisti acerbe, supplicium lues,

At mite, sparsti quae pavida,

Dispersa fient, inde spera

Auxilium siti in cubili.